Akt

chodź ze mną do teatru...
zobaczmy przedstawienie...
sztukę życia i śmierci godnej...
przetrwajmy wspólnie ten akt...
pierwszy, i ten ostatni...
a podczas przerwy, gdzieś w kuluarach...
oddajmy się bez pamięci namiętności...
potem wróćmy na swe miejsca w innych rzędach...
trochę roztargnieni...
trochę rozczochrani...
podziwiajmy do końca tę sztukę...
a gdy nadejdzie już czas odejdźmy...
każdy w swoja stronę...
by smakować w pamięci te chwile...